مریم شیخ زاده؛ زهرا رهبرنیا
چکیده
چکیدهنوآوریهای فناوری ازطریق هوشمصنوعی، داستانهایی را بدون نیاز به مشارکت والدینی با مشغلههای فراوان، دردسترس کودکان برای تجربیات داستانگوییِ تعاملی قرار داده است. هدف از مقالهی حاضر، ...
بیشتر
چکیدهنوآوریهای فناوری ازطریق هوشمصنوعی، داستانهایی را بدون نیاز به مشارکت والدینی با مشغلههای فراوان، دردسترس کودکان برای تجربیات داستانگوییِ تعاملی قرار داده است. هدف از مقالهی حاضر، تحلیل فرایند داستانگوییِ تعاملی مبتنیبر هوش مصنوعی است تا درعین بهحداقلرساندن دخالت والدین، پرورش کودکی خلاق را موجب شود که میتواند الگوهای پنهانی را کشف کند و ایدههای جدیدی را پدید آورد. شناساندن امکانات اسباببازیهای هوشمندِ تعاملی، به متولیان فرهنگیهنری، هنرمندان و پژوهشگرانِ حوزهی رسانه نیز مدنظر بوده است. «استوریتیک» یک اسباببازی داستانگویی تعاملیِ ژاپنی، با اهداف آموزشی متنوع است. در این مقاله، دیدگاه «ایدن چمبرز» نظریهپرداز بریتانیاییِ معاصر در حوزهی مطالعات ادبیات کودک، واکاوی شده است. پرسش اصلی پژوهش، چگونگی نقش اسباببازیهای داستانگوییِ تعاملی در فرهنگسازی و جهتدهی کودک برای رشد خلاقیت و مهارتهای فردی است. روش پژوهش، توصیفیتحلیلی بوده است و با هدف توسعهایکاربردی برای الگوبرداری و ترویج آن در حوزهی داستانگویی کودک انجام گرفته است. براینمبنا، باتوجهبه اطلاعات حوزهی داستانگویی تعاملی در اسباببازیهای هوشمند و براساس مؤلفههای چهارگانهی این نظریهپرداز شامل: «سبک، زاویهی دید، طرفداری و شکافهای گویا» در زمینهی داستانگویی، اسباببازی هوشمند «استوریتیک»، تحلیل شده است تا نقش کودک بهعنوان هدایتگر اصلی داستان، ارزیابی شود. نتایج پژوهش، مؤید آن است که براساس مؤلفههای ذکرشدهی نظریهپرداز، «استوریتیک» دغدغهی رشد خلاقیت و درگیرکردن تخیل کودک را دارد و مهمتر اینکه یافتن راهکارهای حل مسأله را برای کودک فراهم میکند. ازطرفی، شاخصهی آزادی عمل در انتخاب و حتی امکان خلق داستان از سوی کودک، در این داستانگویی هوشمند تعاملی، مشهود است.
