فضه خاتمی نیا؛ فهیمه ایمانی
چکیده
ادبیات مهاجرت یکی از شاخه‌های مهم ادبیات پسااستعماری است که امکان بازنمایی تجربه‌های زیسته مهاجران را در بسترهای فرهنگی متکثر فراهم می‌کند. نظریه «فضای سوم» هومی بابا با تأکید بر هویت‌های سیال، ...
بیشتر
ادبیات مهاجرت یکی از شاخه‌های مهم ادبیات پسااستعماری است که امکان بازنمایی تجربه‌های زیسته مهاجران را در بسترهای فرهنگی متکثر فراهم می‌کند. نظریه «فضای سوم» هومی بابا با تأکید بر هویت‌های سیال، در حال شدن و میان‌فرهنگی، ابزاری نظری برای تحلیل چنین متونی محسوب می‌شود. پژوهش حاضر با روش توصیفی‌ـ‌تحلیلی و با بهره‌گیری از تحلیل محتوا، به بررسی بازنمایی فضای سوم در رمان خانه خودمان اثر سینتیا کادوهاتا می‌پردازد. در این رمان، تجربه‌های زبانی، نژادی، نسلی و اقتصادی شخصیت‌های نوجوان مهاجر به‌گونه‌ای روایت می‌شود که منجر به شکل‌گیری هویتی میان‌جایی، آمیخته و چندلایه می‌گردد. این هویت، نه تماماً متعلق به فرهنگ مبدأ است و نه به فرهنگ مقصد، بلکه در فضایی بینابینی و سیال شکل می‌گیرد. تحلیل عناصر روایی، نظیر تضادهای فرهنگی، شکاف‌های زبانی، تجربه‌ی نابرابری و موقعیت‌های تبعیض‌آمیز، نشان می‌دهد که رمان با زبانی ساده اما چندلایه، مفاهیم پیچیده‌ای چون بیگانگی، سازگاری، بازتعریف خود و تنش‌های هویتی را به مخاطب نوجوان منتقل می‌کند. یافته‌های پژوهش بر نقش ادبیات نوجوان در تبیین مفاهیم پسااستعماری و کمک به درک بهتر موقعیت‌های هویتی مهاجران در جهان معاصر تأکید دارد.واژه‌های کلیدی: پسااستعمار، ادبیات مهاجرت، هومی بابا، فضای سوم، خانه خودمان
