نقد رویکرد پدیدارشناسی هوسرلی در قصه های مجید

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 عضو هیآت علمی رسمی قطعی دانشگاه بیرجند

2 دانشگاه بیرجند

چکیده

نقد رویکرد پدیدارشناختی هوسرلی در قصّه‌های مجید

چکیده
رویکرد پدیدارشناسی کیفیت خاصی از ظهور معنا و آگاهی است که ادموند هوسرل (1859- 1938) مبانی نظری آن را در نگرة فلسفی نوینی به نام فنومنولوژی سامان بخشید. بر اساس نظریات وی هیچ شناخت هنجارگونه معتبر شمرده نمی‌شود مگر آنکه با کنش «من» استعلایی پدیدارشناختی کسب ‌شود. بنابراین فرد ابتدا باید با اعمال شک فلسفی تعریفات و پیشفرضها را به تعلیق درآورد تا زمینة درک و شناخت اصیل برای «من» ایجاد شود. تأکید بر ادراکات، تجربیات و احساسات شخصی و پایبندی به تفکر انتقادی از نشانه‌های پدیدارشناسی هوسرلی است و در آفرینش، نقد و بررسی ادبیات کودک و نوجوان اهمیت بسیار دارد. پژوهش حاضر که مبتنی بر تحلیل عناصر متن، رفتار شخصیتها بویژه رفتار و سازمان ذهنی «مجید» و تطبیق آن با آراء پدیدارشناسی است نشان می‌دهد که مؤلفه‌های نگرش پدیدارشناختی در «قصه‌های مجید» اثر هوشنگ مرادی کرمانی موجود است.

واژه‌های کلیدی: ادموند هوسرل"،"پدیدارشناسی"،"قصه‌های مجید"،"نقد پدیدارشناختی"،" هوشنگ مرادی کرمانی"

کلیدواژه‌ها


احمدی، بابک. (۱۳۸۲). ساختاروهرمونتیک. تهران: گام نو.
ــــــــــــ . (۱۳۹۰). هایدگر و پرسش بنیادین. تهران: مرکز. 
بریگس. دُروتی کورگیل. (۱۳۷۳). شناخت خویشتن خویش. ترجمه‌ی مهین‌دخت جنتی‌عطایی، تهران: کهکشان.
جمادی، سیاوش. (۱۳۸۹). زمینه و زمانه‌ی پدیدارشناسی. تهران: ققنوس.
خسرونژاد، مرتضی. (۱۳۷۸). «معصومیت و تجربه در شعر کودک». مجله‌ی علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز، ش۱، پیاپی۲۹، صص۸۵ تا۱۱۲.
ـــــــــــــــــ. (۱۳۸۲). «ویژگی‌ها و مسائل فلسفه‌ی ادبیات کودک»، مجله‌ی علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز، ش۱، پیاپی۳۹، صص۱۲۲تا۱۳۵.
ریخته‌گران، محمدرضا. (۱۳۸۰). «پدیدارشناسی چیست؟». مجله‌ی فلسفه، ش۲و۳، صص۱۹۳تا۲۰۰.
ــــــــــــــــــــ. (۱۳۸۲). مقالاتیدرباره‌یپدیدارشناسی،هنر، مدرنیته. تهران: ساقی.
ساکالوفسکی، رابرت. (۱۳۸۴). درآمدیبر پدیدارشناسی. ترجمه‌ی محمّدرضا قربانی، تهران: گام نو.
سام‌خانیانی، علی‌اکبر. (۱۳۹۱). «مطالعه‌ی تطبیقی فلسفه‌ی تعلیم‌وتربیت در رویکردهای پدیدارشناختی سهراب سپهری و اریک فروم». فصلنامه‌یپژوهش‌هایادبیاتتطبیقی. س۱، ش۱، صص۱۲۱تا۱۴۲.
شیخ‌الاسلامی، حسین. (۱۳۸۸). «ادبیات کودک از دریچه‌ی پدیدارشناسی (یادداشت و مقاله: چیستی ادبیات کودک و نوجوان)». تهران: مرکز شهر کتاب. دست‌یافتنی در
 http://www.bookcity.org/news-198.aspx تاریخ بازیابی: ۲۷/ ۸/ ۱۳۹۱.
فروغی، محمّدعلی. (۱۳۷۲). سیرحکمتدراروپا. تهران: زوّار.
فروم، اریک. (۱۳۸۵). گریز از آزادی. ترجمه‌ی عزت‌الله فولادوند. تهران: مروارید.
قائدی، یحیی. (۱۳۸۳). آموزشفلسفهبهکودکان. تهران: مؤسسه‌ی نشر دواوین.
کارور، چارلز اس و مایکل اف شی‌یر. (۱۳۸۷). نظریه‌های شخصیت. ترجمه‌ی احمد رضوانی، مشهد: آستان قدس؛ به‌نشر.
کوکبی، مرتضی و همکاران. (۱۳۸۹). «بررسی مهارت‌های تفکر انتقادی در داستان‌های کودکان و نوجوانان». مطالعات ادبیات کودک، س۱، ش۲، صص۱۵۷تا۱۹۳.
مرادی‌‌کرمانی، هوشنگ. (۱۳۹۰). قصّه‌هایمجید. تهران: معین.
نجاتی، حسین. (۱۳۸۸). روان‌شناسیرشدکودکونوجوان. تهران: بیکران.
نوالی، محمود. (۱۳۸۰). «پدیدارشناسی به‌عنوان شناخت مجدد از شناخت». مجله‌ی علامه، ش۱، صص۲۲۱تا۲۳۷.
ورنو، روژه و همکاران. (۱۳۷۲). نگاهی به پدیدارشناسی و فلسفه‌های هست‌بودن. ترجمه‌ی یحیی مهدوی، تهران: خوارزمی.
هوسرل، ادموند. (۱۳۸۶). تأملات دکارتی مقدمه‌ای بر پدیده‌شناسی. ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان، تهران: نشر نی.
Husserl, Edmund. (1970). Logical investigations. Volume II. Translated by J.N. Findly. New York: Humanities press.
Lone, Jana R. (2012). The Philosophical Child. Maryland: Roman & Littlefield.
Costello, Peter R. (2012). Philosophy In Children’s Literature. UK: Lexington books.